تبليغاتX
رویای فریاد

دختران ایرانی نازترین عکسهای ایرانی

عکسهای خفن ایرانی

عکسهای خفن ایرانی

نازترین عکسهای ایرانی

نازترین عکسهای خارجی

عکس های خارجی

کلیپ عکسهای خفن ایرانی های ایرانی

کلیپهای ایرانی


رویای فریاد

                  

سلام دوستان

امروز اومدم برای آخرین بار تا بعد از کنکور آپ کنم باید درس بخونم

 برام دعا کنید

                                

        

              روز مرگ خویش را چشم انتظارم   

                              راه دوری مانده تا وقت رسیدن

                                                  من که حتی نای جان کندن ندارم

                         خوب می دانی برایت بد نبودم    

                          باز هم با این همه من شرمسارم         

                        خسته ای از من خداحافظ برایت

                            دفترم را یا دگاری می گذارم

                          بعدها آهسته می خوانی به گریه

                          آخرین شعر مرا روی مزارم

                          روزگاری هر چه گفتم از تو گفتم

                       چند روزی می شود حرفی ندارم

                           واژه ها با من سر یاری ندارند

                          شعر هم دیگر نمی آید به کارم

 

 زندگی یادم داد آسمان آبی نیست

مجنونِ قصۀ ما جز به هوا راضي نيست

زندگي يادم داد

دوستت ميدارم پوچ ترين جملۀ هيچستان است

پنجره ، بارش باران ، واژه ،

از نگاهِ كهنِ رنگ و ريا رقصان است

من به رَدِ غزلي ساده ولي ناب

در اين دفتر خط دار ولي پاك

 چنان مشكوكم

كه بگويند خدا اشك ز چشمان غريبان چيدست

من به اين عشق كه صد رنگ به خود ميبيند مشكوكم

من به جرم دو سه خط شعر

كه دم ميزند از پاك ترين لحظۀ برخوردِ نگاهِ دو جوان محكومم

من به منفور ترين جملۀ عالم

آري: دوستت ميدارم

مصلوبم

اشکی برای تو ریختم

اشکی برای عشق

اشکی برای کودکیم آن دستهای کوچک زیبا

اشکی برای بزرگترین ماهی دریا

اشکی برای پنجره ای که رو به تو بود و شکست

اشکی برای بوسه ها که ناگاه به گریه نشست

اشکی برای دلتنگیهای عاشق امروز

اشکی برای دلشکسته فردا

اشکی برای تو

اشکی برای ما

اشکی برای عشق ریختم

 

<<تا درودی دیگر بدرود>>

+نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت11:7توسط مهتاب | |

 
elikaa

    چه گریزیست زمن ؟

      چه شتابیست به راه ؟

به چه خواهی بردن

درشبی اینهمه،تاریک پناه ؟

مرمرین پلۀ آن غرفۀ عاج !

ای دریغا که زما بس دور است

لحظه ها را دریاب

چشم فردا کور است

نه چراغیست در آن پایان

هرچه از دور نمایانست

شاید آن نقطۀ نورانی

چشم گرگان بیابانست

مِی فرومانده به جام

سربه سجاده نهادن تا کی ؟

او در اینجاست نهادن

می درخشد در مِی

گربهم آویزیم

ما دوسرگشتۀ تنها،چون موج

به پناهی که تو می جوئی،خواهیم رسید

اندر آن لحظۀ جادوئیِ اوج

به یادِ آرزوهايم

 

سكوتي مي كنم بالاتر از فرياد تا درودی دیگر بدرود »

+نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت21:21توسط مهتاب | |